o geceler... o sabahlar...


Geceydi. Havada kardeş bir serinlik vardı. Genç sayılmayacak kadar çocuk, çocuk sayılmayacak kadar kaygılıydık.
Ay ışıyordu... Sohbetimizin kıyısından bir dere geçiyordu. Ayın suyla öpüştüğü yerdeydik.
Geceydi... Ürperiyorduk... Kanlı heyecanlı insanlar değildik, bir roman okurunun düş kahramanlarıydık. Bizi yazanın kim olduğunu hiçbir zaman bilemeyecektik...
O dağların arkasında başka bir dünya olduğundan, aşka duyduğumuz aşktan, uzak dokunuşlardan, çaydan, ölümlerden, suya karışan ay ışığından, ayın suya muhtaçlığından, tütünden ve gidenlerden söz ettik...
Çünkü geceydi. Çünkü tenimizi bir bebeğin süt dişleriyle ısırıyordu soğuk. Çünkü yüreğimizin saati itiraf zamanını bağırıyordu.
Birbirimizin yüzünü görmüyorduk ve bu yüzden yalan söylemeye dilimiz varmıyordu.
Evet yenilmiştik... Evet kendi sahamızda... Biz hep iyi şeyler olsun istemiştik. Biz herkes...

Evet Sezen!..
Bazen önceden bilen.
En gerçek sözleri en yakışan sözlerle buluşturan...
Aşklarını hep taze, hep şiirsel tutan...
Bütün sevdalarını gözümüzün önünden en güzel şeylere bahane eyleyen...
Hayatımızın bütün aşklarına eşlik eden, bazen yok gösteren, bir tür aşk arkadaşı... İstediği sevdaya konan bir minik serçe...
Severiz kalbimize ve tenimize aynı ateşi düşüren bir insanı, ardından el ele susar Sezen’i dinleriz birlikte. Budur vatanımda bir sevdanın normal rotası..
Yolu Sezen’in herhangi bir şarkısından geçmeyen bir sevdanın muhakkak bir bozukluk vardır akordunda. Aradan saçma yıllar saçma bir hızla geçmiş olsa da hiçbir şey değişmedi bu bahiste ve bu şahısta. Daima aynı kalitede acıtabilir bizi Firuze... Bundan ala yalnızlik nerede var dedirtir her dinleyene “bir kedim bile yok anlıyor musun” dizesi. Söz, Kemal Burkay’ındır... Ve böyle birinin bırak şiir yazdığını, adını bilen yoktur Sezen’in...