demir somyanın altından



Aslında ayrılığı severim. İnsancadır. “arkasına bakmadan gitti” derler bir ayrılanın fiyakasını anlatmak için. “Geride bıraktıklarını ölesiye seviyor ve merak ediyordu ama gururu her şeyden daha önemliydi” an lamına gelir bu söz. Madem ki ayrılıyorsun, dönüp bakmayacaksın.
Biz ki anadolu’nun her şeye her an ağlayabilen, diplomasi falan bilmeyen, geldiği yer ya da sahip olduğu mevki ne olursa olsun her daim beş yaşındaki bir kız çocuğu kadar başarılı küsebilen insanlarıyız. Biz sonları, biz ayrılığı iyi biliriz. İçimizden kaçı tüm yakınlarıyla aynı şehirde yaşıyor? Kaçımız dedemizin büyüdüğü sokakta gezdirebildik çocuğumuzu? Bir in sandan, bir şehirden ayrılmak bizim için sıradan bir iş tir. Nasırlı bir hasretle yaşarız. Bazılarımız giden bazılarımız kalan kısımdadır. Nereden baksan hüzün familyası.
Küskünlüğü de severim. Kırılgan işidir.
...