Molalı yolları seviyorum. Bir mola diyorum yaşamaya, nefes almaya, sevmeye bir mola. Uzunu kısası olmayan yollarda adımlıyorum. Bir moladan diğeri molaya göz açıp kapayıncaya kadar ne yokoluşlar biriktiyorum. Her adım binlerce yokoluşa tanıklık ederken ben yolun sonunda kendimi bekliyorum. ve işte binlerce molada bir ben olamıyorum...
Korkuyorum arzı kaplayan ben dünyamdan korkuyorum!!! Ben arıyorum bir yerlerde sinmiş bekleyen ben. Anne kalbinde kocaman bir sızı oluyorum birden. Sonra vücudumun kirli kanından içiyorum kana kana. Kendi kirliliğimde boğuluyorum. Yüreğimin atış hızı yok mu? Yoksa ben bilmem kaçıncı geçtiğim zehrimin sokaklarını mı arşınlıyorum yine? Bata çıka çekiyorum kendimi çırılçıplak ve arsız bedenimden...Burası orası mı? diyorum. Yolun sonu, zehrimin ortası mı? Yalanlarımın göbeğinde acı çekiyorum. Bu bir erkeğe aşık olmak gibi değil, bir dosta ihtiyaç duymak gibi değil, bekleyenini bilmediğim sonsuz bir molaya gidiyorum. Acımı...