Gökyüzümün karanlığı geceme nur gibi doğsun.Aydınlatsın karamsar namelerimi .bir dize olmuş akmış kalemim.Gözyaşlarım kalemin ucunda...Kalem yorgun..kalem suskun..Hiç şaşmaz her gecenin ardından güneş doğar sonra yine batar..Aslında gökyüzü de bazen rol yapar.Göz kırpar sana sessşizce anlarsın ama anlamazlıktan gelirsin .Sağır olursun belkide duymazdan gelirsin..Kulağını ne kadar kapatırsan kapat gözlerin görür onu da engelleyemezsin ya!Gökyüzüm parçalı bulutlu ..Gökyüzüm yorgun..Mutluyken ağlar ağlarken güler.Garip bir hüzün çöker..En yakın dostum sırdaşım yalnızlığım gecenin hüznüyle anlaşıp üstüme üstüme gelir .Baskı!!müthiş bir baş ağrısı..Dayanılmaz bir sancı!Garip;bünye bunada alışmış..acı..acı..öğrenmiş gökyüzü acıyla yaşamayı .Bazen güneşte doğar ama bulutlar herzaman bekler .Güneş doğacak elbet.Ne demiş Nietsche ''acı çekmek insanı olgunlaştırır'' her acı yeni bir olgunluk her olgunluğun adı ise GÜNEŞ.......