29.12.2008


Vakitsiz gelen ayrılığın yeşerttiği tohumlar gibi gecenin ayazında donmaya maruz kalmıştık . Özümüzde ayrılık yoktu . Çaresizdik sadece ve çaresizliğin de ne olduğunu bilmiyorduk aslında . Anlamsızdı yaşanılanlar ve taktik savaşlarına maruz bırakmıştık çorak bünyemizi . Artık zaman gelmişti ayrılmanın ; çok geçti bir şeyler söylemek ve yapmak için . Nerden nereye tabirine yakışır bir edebi ürün tadındaydı ; yaşananlar , yaşatılanlar ve yaşatılmaya çalışılanlar . Artık yalnızdık kalabalıklar içinde , yapayalnız . Susmak hiç bu kadar anlam kazanmış mıydı acaba ? Bünyesel facialara dönüşüyordu ve artık erozyona uğruyordu çorak bünyemiz . Meçhul bir yalnızlığın tam ortasında kalmış çocuk çaresizliğindeki yalnız bedenlerimizin esaretinde ki son demleriydi yaşanılanlar . Zamansız ayrılıklara gebe yüreğimiz : Sorgusuz sualsiz yaşanılan sıradan birer hayat hikayesinin sıradan kahramanlarına dönüştürüyordu . Çok mu uzaktı , yakın mı...