Sanırım her şey, benden önceki kuşakların köy enstitülerinin, halk evlerinin kapanmalarına sessiz kalmalarıyla başladı. Belki de o gün, bizi milletlikten ümmetliğe döndürmeye çalışanların bayramıydı.

Garip bir toplumuz. Sahip olduğumuz değerleri korumak için bile parmağımızın ucunu kıpırdatmak istemiyoruz. Ve bu rehavet içinde bir gün bir de bakmışız, “ılımlı İslam” yaftası yapıştırılmak isteniyor üstümüze. Şöyle biraz kıpırdanıyoruz. Ama “Hadi canım öyle şey olur mu” filan diye geçiştiriyor, kendimizi kandırıyoruz.

Bugün cumhuriyetimizin büyük bir sınavdan geçtiğini düşünüyorum. ABD’de Bush yönetimi çok yıpranmıştı. Aynı dönemde, bizler de sonunda cumhuriyet mitinglerinde bir araya gelebilmeyi düşünebilmiştik. Ne darbe istiyorduk ne şeriat. Sadece cumhuriyetin bize kazandırdıklarını geri vermek istemiyorduk. Çağdaş bir eğitim istiyorduk. Aydınlık Türkiye’yi yaratacak bir eğitim istiyorduk.
...