Ati alan Üsküdar’dan ziyade, at sahibi dilsiz uykularla oyarken geceyi ve raki bir umumi kardes kimligiyle yaklasirken masaya, içildi. Kimi siçmalar yasandiysa da edebiyle içenler çogunluktaydi. Meyhaneci
hanesindeki mey tüketiminden memnun, üstü kalsinlar la kabarik bir durusu büyütüyordu ki, olanlar... oldu.
Yani hiçbir sey olmadi. Olay buydu. Allah’in kahretmesi uygun düser ki hiçbir sey olmadi.
O, sigarasinin külünü sanki hiçbir sey yapmiyormusçasina döktü, yemek artiklarinin evsahibi tabaga.
(Merhum baligin zavalli ve zarif kilçigi bu terbiyesizlige karsi sessiz kalmayi yegledi.) Rakisini yarilamisti.
Bardagin asagisi yogun beyaz, yukarisi tuhaf benekli. Damali. Hi? Bilmiyorum iste, bardagin yukarisi daha
çalimli bir tasfire gebeydi. Gözlerime bakmaya alisik oldugu halde, bakmamayi marifet saniyordu. Ben
O’na bakmayi en yüce erdem... Seviyor muyum hala? Yoksa duyduklarim yalnizca bir alt yazili film
erotizmi mi?.. Bazi geceler.. Dünyayi kendime itiraf edebildigim geceler, ki bu çogunlukla rakinin...

Bu sehir... Bu kendini seven, bu kendine küs... Daglari insan sever.. Insan daga küs.. Zap suyu cana
Azrail kadar yakin.. Konusmaz.. Billur..
Vatan Dagi Kiran Mahallesinin duvari. Eteginde mezarlik. Sabah mezarliga konuyor önce.. Ne çok
mezarlik, bu küçük sehirde? Gerdanlarin gögüslerde susmasi.. Ne çok aci, bu mezarlik sehirde?
Kiran mah...allesi günesi sevmez. Agaçsizdir. Durmadan toz üretir toprak yollari. Ölebildigine toz.
Xemê Teyze Mela’ dan önce uyanir her sabah. Ve herkesler Mela’ nin sesiyle.. Allahüekber...
Ben uyanirim. Annemden sonra. Annemin adi Dado.
Rehevza Yenge oglunun tuvaletten çikmasini bekler, ogluna kizmadan. Hep gerektiginden önce ya da
sonra kizan annelerin yurdu.
Xingil, Siddik amcanin en büyük kizi. Kivir saçlari kirgin. Çikik kalçasi öfkeli. Daha altinci ayinda
yasaminin, havaya atmis dayisi, tutamamis... Bana sorsan benzemez kalçasi kalçama, herkesler topal
diyor... Önce topal diyor, sonra aciyorlar.. Belki acimak için topal diyorlar.
...

Adam, sessiz sebepsiz asklarinin ugultusunu dinleyerek, hatta ve zaman zaman, bu seslere içten içe

yanitlar yetistirerek yürüyordu, kaldirimi kendisinden büyük yolda. Bulutlar vardi, mor, gri, beyaz, kül

rengi bulutlar. Bu, mor gri, beyaz, kül rengi bulutlara bakadurdu bir süre. Ve yürüdü Adam mor, gri,

beyaz, kül rengi bulutlarin gözetiminde kendisi kaldirimindan küçük yolda.

Simitleri gerçekten gevrek ve sicakti vapurdaki simitçinin. Simitleri satilsin da para kazansin diye

bagirmiyordu, bir gerçegi dile getiriyordu insanca. Ama kimse inanmiyordu. Adam inaniyordu ve belki de

bu yüzden bulustu gülücükleri, vapurun çok kuytu bir yerinde.

Suya bakti Adam, sudaki yüzüne, kendisine. Kim, nerede ve ne zaman kendisidir? Deniz, pariltisi gözde

yansi yan, mavilere giyinik bir sonsuzluk o zaman.. Mavi’den siyaha kaçak ve mora meyilli, alisik...