HER ŞEY BENSİZ GİDİYOR ARTIK ( “O”NA)
Kanıyor dokunduğum yer
Bir bensiz can atıyor içimde…

Gözüm kalıyor çocukluğumda…
Hani diyorum davetsiz bir misafir gibi gelip girse yine hayatıma ve ben yine çocuk olabilsem bir balona mutlu olan, bir kalemin peşinden ağlayan. Her şeyi hiçbir şey düşünmeden pervasızca söyleyebilsem. Yürek acım annemin kaşla göz arasında kaşlarını çatması, babamın olur olmadık yerde bağırması olsaydı. Ben hiç mutsuz olur muydum bu günleri gördükten sonra yaşasaydım o günleri. Birer birer toplardım engellerini çocukluğumun. Mektuplar bırakır mıydım geleceğime, çocukluğumun en çalkantılı dönemlerinden kalan izleri taşıyan? Kirletir miydim bugün ki duygularımla okuyup da?
Şimdi geçmişin en paslı duraklarından birinde geceliyorum. İçimi acıtan, acımı dindirmek yerine tuz basanda. Kederimin ilmek ilmek işlendiği o yıllarda… benliğimi bizliğin gerisine...