1244 yılında Konya’ya gelen Şemseddin Tebrîzî adlı bir zat, onun ilimle dolu dünyasında “aşk” ile yepyeni ufuklar açtı.

Bu iki ilâhî âşık, bir müddet yalnızca bir köşeye çekilerek kendilerini tamamen Hakk’a verdiler. Günlerce, gecelerce sohbetlere daldılar. Birbirlerinde kendilerini ve Yüce Allah’ın eşsiz güzelliklerinin tecellîlerini gördüler. Buluştuklarında Hz.Mevlânâ 38, Hz.Şems 60 yaşlarında idiler.

Artık Mevlânâ bütün zamanını Şems ile sohbete ayırıyordu. Bu ilâhî aşkı idrâk etmekten âciz olanlar, Hz.Mevlânâ’nın Şems’e olan ilgisini kıskanarak, ileri geri konuşmaya başladılar. Bu sözleri duyan Şems üzüldü ve 1246 yılında Konya’yı terk edip Şam’a gitti.

Şems gidince Hz.Mevlânâ derin üzüntülere boğuldu. Şems’i tedirgin ederek uzaklaşmasına neden olanlar da Mevlânâ’nın bu hâli karşısında pişmân oldular.

Hz.Mevlânâ bir mektup yazarak oğlu Sultan Veled’in de bulunduğu bir kâfileyi Şam’a...

http://www.dailymotion.com/swf/k6W8rIUpzdv7iDUYq1&related=1

Gerçek sevginin ömrü bu kadar kısa, yolları böylesine karanlık değilse sonsuza kadar kaybetmemek için bir çare bulunmalıydı. Ya da birileri gerçek sevgiye giden yolu biliyor olmalıydı. En büyük sevgiler bile insanın en fazla altmış yılını alıyordu. Ya sonrası... Ya kalıcı olan... Asıl onu kaybeden ne yapmalıydı. Herkes kör, herkes sağır değilse, şiirlerin, şarkıların yalancı aşklarla dolu olduğu bir dünyanın hazineleri o kaybı geri getirir miydi?... Bu kitap romantizmin bir başka açıdan ve inanç sahillerindeki adımlarını tadına doyamayacağınız bir uslupla sergilemektedir. (Arka Kapak)

http://www.izlesene.com/player2.swf?video=435862