Ati alan Üsküdar’dan ziyade, at sahibi dilsiz uykularla oyarken geceyi ve raki bir umumi kardes kimligiyle yaklasirken masaya, içildi. Kimi siçmalar yasandiysa da edebiyle içenler çogunluktaydi. Meyhaneci
hanesindeki mey tüketiminden memnun, üstü kalsinlar la kabarik bir durusu büyütüyordu ki, olanlar... oldu.
Yani hiçbir sey olmadi. Olay buydu. Allah’in kahretmesi uygun düser ki hiçbir sey olmadi.
O, sigarasinin külünü sanki hiçbir sey yapmiyormusçasina döktü, yemek artiklarinin evsahibi tabaga.
(Merhum baligin zavalli ve zarif kilçigi bu terbiyesizlige karsi sessiz kalmayi yegledi.) Rakisini yarilamisti.
Bardagin asagisi yogun beyaz, yukarisi tuhaf benekli. Damali. Hi? Bilmiyorum iste, bardagin yukarisi daha
çalimli bir tasfire gebeydi. Gözlerime bakmaya alisik oldugu halde, bakmamayi marifet saniyordu. Ben
O’na bakmayi en yüce erdem... Seviyor muyum hala? Yoksa duyduklarim yalnizca bir alt yazili film
erotizmi mi?.. Bazi geceler.. Dünyayi kendime itiraf edebildigim geceler, ki bu çogunlukla rakinin veli
imzali kagidiyla olmustur —evet evet haklisiniz, insan zayifligimin nane limon geceleri— O’nu düsünürüm.
Baldirlarini, kalça kivrimini... O zaman, ne dünyanin ihtiyar iç geçirmeleri, ne yoksul insan girtlagindaki
emperyalist dügümlenmeler, ne biragiz slogan söylemi... Yalniz O’nu.. O’nu oksamanin doymaya az
kalmis tadin da yesillenirdi her sey. Seni seviyorum ulan, diyebilecek kadar delikanli zamanlardi bunlar.
Dokunmakla, dokunumlara alismak arasinda bir seste kalmak isterdim. Ayni çocukluktan start alip..
Dedem babama niye ve ne zamanlar kizardi ve nasil büyük bir insandi dedem? Rakiyla kan bagi kurusunu
hangi kadehlenmelerle kutlardi? En çok hangi kadini düslerdi bütün kadinlariyla yatarken. O kadinlarin
baslari gögsündeyken, kalksam ayip olur mu, bakislar çok mu hunharlasir, diye düsünmelerini nasil
baglardi anason uykulara?
O’nun tuvalete gidisi, bir kadinin tuvalete seyirtisinden öte, bir atmosfer kaymasiydi. O gidince masa
durdu. Pesinden aktim tuvalete. Çisim yoktu. Tabii ki insan vücudunda bir miktar çis vardir her zaman da
iseyesim yoktu. Yine de pisuvarin uyarici görüntüsüne kapilip isedim. O’nun isi uzun sürdü. Zaten hep
uzun erimli isemelerle gelisirdi tuvalet seyahatleri.. Çikti.. Karsilastik.. Öyle bir karsilasmaydi ki, hiçbir
görmezden gelme direnemezdi. Bahanesi yoktu konusamamanin. Çok birdenbire, gözlerim gözlerine
yazma, sözlerim sözlerine susamak, dilim diline islaklik bir an yasandi. Özlesmistik deyip geçistirmek
mümkün satiri. Kalemin buna itirazi yok. Ama o kadar basit degildir. Daha asitti. Yakiciydi. Zorunluydu.
Herbirseyi anlatan bir sözcük yoktur ya, iste ondandi.
— Demek sensin...
Diyebilmek bile kendi basina iktidar bir basariydi. Ben bu iktidar ihtirasina veliaht olabilmistim nasilsa..
Güldü yalniz.. Disleri yildiz yildiz göründü, sen O’na bakma, seni özledik ve bunu söyleyebiliyoruz, der
gibi.. Çantasi bile için gülümsedi, ki onu hiçbir zaman sevmedigimi, askeri bir sevimsizlikle selamladigimi
bildigi halde.
Bil bakalim bilmeceli bir sabah için uyanmaya kosuyordu çocuklar.
— Evet ya, benim. Ya sen, hâlâ baskasi misin? diyerek merdivenlere yöneldi, sanki hiç
konusmamisçasina. Disleri de gitti elbette, çantasi da.. Evet sevgimin güzel emanetçisi, ben hâlâ
baskasiyim. Rehin aldilar beni. Fidyesi astarindan pahali dostlugum sürüyor baskalariyla.
O masaya gidip, o sandalyeye yük olmak fazilet yutmusluk degil. Asil is geride biraktigi hüzne batmasi
insanin... Bil bilebilirsen, yarina ne kadar keder tasiyacak günisigi ve dün, hangi yolculuklarin birikmesi,
gidemedigimiz-...
Deniz sabahi günaydinlamak için uyanmayi akil ettiginde grimavi önlügü giymeye hak kazanmis oluyordu.
Ve biz baska sey konusmadik. Baskalari çokca konustu bizi... Iyi sabahlar gözüm, iyi yasamaklar...
— Hani sana Kürtçe ögretecektim?Güldü yalniz... Disleri yildiz yildiz gülümsedi. Çocuklardi sabahin evsahibi.
Güldü yalniz, gül bitti biyerlerde...